Voor mij twee belangrijke redenen om naar dit congres te willen gaan: enerzijds om vast te stellen welke ontwikkelingen er plaatsvinden en om daar met mensen over te kunnen spreken. Anderzijds om vanuit mijn rol binnen de themagroep Leiderschap binnen het OCF 2.0 project te vernemen hoe hier tegen 'sustainable leadership' wordt aangekeken.
De ochtend begon zeer inspirerend. Allereerst door de film die draaide bij binnenkomst. Een documentaire van interviews met kinderen die gevraagd werd wat zij leiderschap of een leider vonden. Een paar quotes:
'een leider is iemand die iets betekent en anderen helpt om iets te betekenen' (jongetje, 10 jaar)
'een leider is iemand die anderen respecteert en luistert zonder vooraf zijn mening te hebben. En die de ideeen van anderen gebruikt om samen iets te realiseren.' (meisje, 14 jaar)
'een leider is iemand die durft 'nee' te zeggen. Iemand die 'nee' durft te zeggen tegen armoede en oorlog en slavernij maakt het verschil.' (meisje, 9 jaar).
Ben Tiggelaar was de eerste spreker - hij wist de zaal binnen 5 minuten naar zijn hand te zetten en had ons binnen een half uur duidelijk gemaakt dat het niet vanzelfsprekend is dat duurzaamheid bij iedereen op dezelfde manier tussen de oren komt. En dat het rationeel vaststellen dat we duurzame keuzes moeten maken, slechts een kleine kans geeft dat we ook daadwerkelijk duurzame keuzes maken. Simpelweg omdat onze onbewuste keuzes veel sterker en moeilijker te veranderen zijn.
Het debat dat volgde met Herman Wijffels, Wubbo Ockels, Maurits Groen en Anna Choinacka was interessant. Uiteindelijk ging het helaas wat te veel over 'de retro-club' in Den Haag, zoals Wijffels het kabinet noemde. En wat te weinig over leiderschap in de brede zin.
Na diverse deelsessies volgde 's middags nog een debat in de grote zaal, dat zich vooral ontspon rond de vraag welke prikkels er nodig zijn. Daarbij was duidelijk dat de diverse deelnemers aan het debat (Wouter de Jong, gedeputeerde Milieu van Provincie Utrecht, Carin ten Hage, duurzaamheidsmanager TNT, Meiny Prins, algemeen directeur Priva, zakenvrouw van het jaar 2009 en Klaas van Egmond, hoogleraar milieukunde Universiteit Utrecht (voormalig directeur Milieu- en Natuurplanbureau)) het afschaffen van subsidie en het fair beprijzen van minder duurzame keuzes sterk voorstonden. Ook het afbakenen van waarden en het voorkomen dat bepaalde culturele waarden in de 'uitverkoop' kunnen komen, werd sterk benadrukt.
Grote afwezigen bij deze dag waren de spelers in de financiele sector. Daar waar hervormingen en leiderschap hard nodig zijn om ook aan een duurzame toekomst te kunnen werken (daar was iedereen het over eens), blonken de leiders uit door afwezigheid. Niet alleen hier op het NSC2010, zo werd geoordeeld, maar uberhaupt in de discussie en in de voortrekkersrollen.
Conclusie van de dag:
We zijn er nog niet klaar mee, met onze duurzame toekomst. Er gebeurt al heel veel, maar er moeten nog veel meer partijen mee aan het vliegwiel draaien om de bewegingen te versnellen. Eén ding is zeker: de positieve ontwikkelingen op het gebied van duurzaamheid zijn onomkeerbaar, ongeacht welke regering er zit of wat de publieke opinie ervan vindt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten